Wydarzenie towarzyszące:
Wernisaż 2/03/2023, godz.18.00 – Sala Poplenerowa
Szanowni Państwo
Informujemy, że zarządzeniem dyrekcji, z powodu Świąt Wielkanocnych, czas trwania wystawy ulega skróceniu. Ostatnim dniem prezentacji będzie piątek, 7 kwietnia, a nie, jak zapowiadaliśmy – 8 kwietnia (Wielka Sobota).
Za zmianę przepraszamy.
******
malarstwo, grafika
3/03 – 8/04/2023
Sala Poplenerowa
Wystawa indywidualna zwyciężczyni 7. Ogólnopolskiego Konkursu dla Młodych Artystów im. Mariana Michalika jest formą uhonorowania i wsparcia promocyjnego naszej laureatki.
Paulina Bobak jest absolwentką Liceum Plastycznego im. Kenara w Zakopanem, oraz Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Uzyskała dyplom (2022)w pracowni wklęsłodruku prof. Jana Szmatlocha oraz w pracowni malarstwa prof. Jacka Rykały . Uczestniczyła w najnowszej edycji Ogólnopolskiej Wystawy Najlepszych Dyplomów Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, artystka była też dwukrotną stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Brała już udział w wielu wystawach, także zagranicznych, w Turcji, Hiszpanii, Chinach i Tajlandii.
Wystawa „Nieobecni, obrazy utkane ze wspomnień” jest prezentacją cyklu dyplomowego artystki. Artystka sięgnęła do archiwów rodzinnych po listy, dokumenty i fotografie czyniąc z nich przedmiot swoich rozważań o własną (naszą?) tożsamość wywiedzioną od tych, co żyli przed nami. Jako środek wyrazu dla tej refleksji wybrała malarstwo olejne łączone z tkaniną oraz grafiki.
Recenzentka pracy dyplomowej Pauliny Bobak dr Joanna Zdzienicka – Obałek zwraca uwagę na interesujące zabiegi formalne stosowane przez artystkę, wzmagające przekaz jej prac. To m.in. „umiejętny brak – czasem autorka rezygnuje z malowania na rzecz pozostawienia niedopowiedzianego szkicu; wprowadzenie elementów współczesnych (…), jak smartfon czy cyfrowy aparat fotograficzny – autorka spełnia pragnienie tytułowego uobecnienia; (…) twarze malowane
w chłodnych, ziemistych tonacjach, sprawiają, ze nie mamy najmniejszych wątpliwości co do skomplikowanych historii portretowanych.”
Wystawa Pauliny Bobak odnosi widza do jego własnych doświadczeń i przemyśleń. Przez spojrzenie wstecz, oderwanie od chaotycznej rzeczywistości, zyskujemy poczucie więzi z przeszłością, poczucie bycia skądś, relacji z innymi, posiadania korzeni.
A to niweluje lęk.
